Język czeski

Język czeski należy do grupy języków zachodniosłowiańskich. Spokrewniony jest przede wszystkim ze słowackim i z polskim, których użytkownicy mieszkają w pobliżu. Jeszcze w XVI wieku uważano na polskich dworach (w tym w stołecznym Krakowie), że znajomość czeskiego nobilituje. Gdy miano wątpliwości, która forma w polskim jest właściwsza, odwoływano się do czeszczyzny jako arbitra. Czeskim posługuje się dwanaście milionów ludzi na całym świecie. Jest językiem fleksyjnym, posiada koniugację i deklinację. Od polskiego wyróżnia się przede wszystkim posiadaniem iloczasu, czyli długich samogłosek, które zanikły w polszczyźnie wiele wieków temu. Rozwój języka czeskiego załamał się w XVII wieku po bitwie pod Białą Górą, kiedy to wybito większość szlachty czeskiej. Czeski zaczął wtedy występować przede wszystkim na wsiach. Gdy w XIX wieku rozpoczęło się czeskie odrodzenie narodowe, wszyscy wielcy działacze wywodzący się z wyższych warstw narodu mówili po niemiecku. Język czeski należało na nowo stworzyć. By tego dokonać, odwoływano się do piętnastowiecznej literatury i ludowego języka, w którym czeszczyzna przetrwała. Z tego próbowano na nowo stworzyć język. Mimo iż działania były początkowo dość sztuczne, zaczęły zataczać coraz szersze kręgi. Budziciele narodowi musieli najpierw nauczyć się języka, by móc go dalej propagować. Gdy brakowało odniesień, poszukiwano rozwiązań w innych językach, w tym w polskim i rosyjskim, które posiadały największe zaplecze kulturowe i niczym niezakłócony rozwój. Wkrótce czeskim zaczęto posługiwać się na szerszą skalę i na nowo stał się on żywym językiem. Pozostała jednak obawa przed językami obcymi, dlatego Czesi rzadko zapożyczają wyrazy, starają się tworzyć nowe (np. zamiast typowego komputera jest „počitač” pochodzący od czasownika „liczyć”). Związane jest to ze zjawiskiem puryzmu językowego.